وقت ديدار
به وقت دیدار کوچ میکنی
محصول تلخ شبهای سرد من
اگر صدایت کنم سر به زیر...
نه..
بیخیال من
برو
ز پیش سوخته تر
بیش میشوم
بگوکی میدهی بال و پر به من
ای بال و پر گرفته
به روياي من در هوای عاشقی
دچار مهر غریبی شدم
به حرمت چشمان سبز تو
دچار حال غریبی به حال دل
دچار بودن بودی
که بودا بود
ولی به روز وصل به باد رفت
هر چه حال بود به هرزگي
به حرمت دستان خالیم
دچار به رنگ زمین
به وصل نیلی شبهای پر ستاره در کنارکویر
نگاه کن به ماهی
ترکش خورده در رود
کمر شکته به سیلی باد
ني ها
به موج مرده
به جذر هوا
به عکس
لرزه گرفته در آن اب روان
برو که تشنه در عطش
لب به لب نشسته
این دچار غریب
به طعم بوسه کالی در این قضای غریب
همیشه پر
دستان خالیم
به حرمت توست
برو نگاه نکن به پست سر که منم
نشسته در خاکم
به وقت وصل
کوچ میکنی
ای دچار غریب
