شعر
باز...منم منم
نریزآبروی من
دل مرا تونشکنی
به مهر گیر دست من
منم همان که شش طرف نرفت
ودربدر
به عشق تو
به هر طرف به سوی تو
روانه شد به كوي تو
داره كم كم
مثل بارون توبيابون
شب كوچ صد پرستو
نه ديگه شمعي ميسوزه
نه ديگه اشكي ميريزه
تو خيال سقاخونه
مونده صد تا لب روزه
صد هزار تا قفل بسته
توي گوش آرزوها
همه درعطش نشسته
به سراب خشك واهي
شب و بي خوابي و بختك
توي اين شهر پر از غم
مپيچه صدايي آروم
چي شدن شمعاي روشن ؟
چي شدن اشكاي پر درد؟
چي شدن قفلاي بسته؟
چي شده صداي پايي؟
تو ي اين خيال غربت
نمي ياد كسي كه حيدر
تو ي جبهه ها صداش كرد
كه دلش كمي بسوزه
به صداي پاك باغچه
به شباي بي ستاره
به دل كسي كه داره
ميكشه غمی به دوشش
داغ صد هزار ستاره
ديگه نيست كسي ستاره
توي شبهاي غريبه
بشينه كنار شمعي
پشت قفل سقا خونه .
