آرمان غریب

خوشا به حال من

که میدوم دوان دوان به رد پای تو

 به آسمان به كوه و دشت

 در روان آب رود

به هر کجا که میبرد ، صبا

 بوی عطر یاس تو

 خوشا به حال آب

 که نقش تو به چهره میکشد

 به موج موج گیسویت مثال رود

 خوشا به حال آسمان

 که در سحر به دیدنت

سیاه ز تن در آورد

خوشا به  حال روز

 که مثل تو به چشم ها نشان دهد

مهر 

اثر مهر تو بر جان تنم

 رخنه نمود

 زردي عشق تو

در چهره ما پرده دريد

عطر گيسوي تو در  موج وهوا پیچان شد

دیدن چشم سیاهت

 به دلم  سودا شد

نگران است نگا هم به نگاهت هر روز