ای كاش

كاش مي شد قطره بودم

  بر لب اصغر دمي

كاش آب بودم

 در  فرات نينوا

كاش مثل آفتاب خسته بودم

 در غروب

كاش اي كاش

 آب بودم

 بر لب عشاق تو

برلهيب شعله ها در خيمه ها

كاش ميشد

 لحظه اي گل ميشدم در كربلا   

  زیر پاي كودكان

تا به پاهاشان نخلدد

 تيغ صحرا بي امان

كاش ميشد

 لحظه اي باران شوم

بر لب عطشان طفلانت

دمي مهمان شوم

كاش ميشد

با دو دست خسته ام

مي كشيدم آب را تا خيمه ها

کاش میشد

مرهمی من میشدم

روی زخم عشق

بادل داده ها

كاش ميشد مثل تو

 پروانه وار

 مي پريدم

 سوي ياران

 در غروب آسمان

آنقدر دور خواهم شد

که به پناه هیچکس

 تکیه گاهی نيست

جز بازوان لطیف تو یا لطیف ارحم

عبدک الضعیف

و به منظومه دوار نگاهت

آنچنان محو میشوم

 گیج خواهم شد

در سماع آسمانیت

به شبهای بی خدایی به دور کعبه ات

 و در سیاه سنگی به گوش

 خواهم خواند آواز دلتنگیم

شب از اندیشه تهی