شعر
آغاز ديگر
تو از بدايت هر چيز اغازيدي
من از نهايت تو
از خواب تشنگي سيرابم
ميلاد دختركان كوجك خيال
براي هستي اميدي هست
خالق هنوز نااميد از خلقت نيست
از انگور باده از زغال اتش
از بوسه هاي گرم
عشق را بايد ساخت
از قصه هاي گرم دست دوست
در شب سرد پاييزي
گردنبتندي از ستاره بايد ساخت
كابوس
هواي ذهنم پر از هيوا ست
من از تقاطع لحظه هاي تكرارم
در ميان آن گنديده
من از سقوط كابوسها
در خيال خودپوسيدم
من جذر يك حساب بي سودم
من از مضاربه اعداد بي قرار فهميدم
كه انقضاي زمان
به اشك ديده ام پر شد
براي زماني
به حسرت از پشت پرجين
آسمان .گل .ستاره را ديدن
عروسی
عروسی کودکانه مان
چقدر قشنگ بود
به بازی عروس میشدیم
گل سفيد ياس بر سر
دامادمان چقدر کوچک نقلی بود
جیبش بی پول
آنقدر بي پول
كه لواشك ميخورد هر روز
و نقل ميداد به بچه ها
چقدر خاطره میساختیم
تا به عشق یک بازی
کودکانه بیدار میشدیم از خواب
و خوابمان پر از ستاره بود
چه میشد همیشه جیبمان
پر از نقل هاي شیرین بود
اگر پولی درآن اهنگ نمیخواند
تمام زندگي
به كابين عروس كوچكم ميرفت
از تقسيم نان و خرما
مهمانهاي بي توقعي كه آب مي خورد ند
بدون پا تختي
بدون يك ريال
شاباش ميكردند
نقلهايي كه در جيبشان پنهان بود
چقدر د لم گرفته اي عروس كوچك
تو رفتي
باقي است هر روز
مستی
پير مي شوم در انتظار
در كوچ باغها
در موج لحظه ها
خراب ميشوم
ديوانه ميشوم
من مست مست
آن ميشوم مثال تو
در قاب تنگ پنجره
به انتظار....
پير ميشوم
عاشق مثال لاله ها
مثل بهار ميشوم
تنها ترين غريب مست
براي ديدنت مثل گذشت رود
هر جا روانه ميشوم
براي عاشقي
ماه دو پاره ميشوم
در انتظار پير ميشوم
من مثل سايه ها
با بودنت ديگر محال ميشوم
مثل زمانه ميشوم
در عين بودنم اما چو آب ميشوم
هر لحظه ميرود دلم
اما چو خون سياه ميشوم
انگشت زخم من
زخمه به تارميزند
دستان خسته ام
همچون دويار ميشوند
روبرويت نشسته ام ويلان
آواره ام كمي غمگين
تو ميخندي به ناله هاي من
هميشه باز دستهايم
باز ميشود به آسمان
درمهتاب روي تو
هزار بار باز
در خاطرات من
خط مي خورد باز
دعا ميكنم به خاك باز
به وقت صبح
