باران

از گذشت كوجه هاي زمان

پاهاي من پر از باران است

مثل ريشه در خاكم

سوخته از هجر تو

سيراب ميشوم

به انتظار ديدنت

 سر انگشتهاي باران ميزند

بر شيشه هاي جشم من

 پلي از آسمان تا زمين لرزان است

ميشود آويخت بر حرير نيزه هاي باران

تا به اسمان 

و لغزيد

 بر رنگين كمان هفت رنگ

گوش كن صداي آهنگ باران را

گوش كن

 صداي پاي مرا

 گوش كن

آرام مي آيم

 سيراب از تو ميشوم

براي كوجه اي

 كه تازگي را

 ازياد برده است

بوي تازگي

ابري است هوا

 عابري گذشت

 در لبش سخن

 از ورد عاشقي

 تا مرز خلسگي

 هزار قريه ميگذشت

 با قطره  آبی از

باريدن خدا

  با كوله بار

عشق

 با بوي

نان داغ

كه از سفره هايمان

 ديگرپريده شد

 چشم ها را اگر پر آب كنيم

 از نگاه تازه اي

كوزه هايمان پرآب ميشود

براي فصل داغ تشنگي 

مثل يار تازه اي

كه ناز ميكند

 مثل اسب خسته اي

كه تاز ميكند

تازه ميرسد

فصل تازگي

ابري است هوا

بوي مهربان

 ميرسد ز راه

 بوي دست تازه اي

كه بوي باران ميدهد هنوز

چشم

نفسم بند شد است

در سفر چشم تو

 از خانه دل

و هواي لب تو

 مثل گل ياس شده است

 سينه چاكم به لب

تير نگاهت مدهوش

 اگرم بنوازد

دزدكي

چشم تو از لطف

 به دريا وصلم

تا ابد ويرانم

به نخنهاي سر موج

 كه ميلغزد به خشم

 نفسم بند شده است

 سينه پر درد شده است

 و تو از من پرسيدي

كه چرا خورشيد

 زرد شده است

و چه روزي است

 امشب

 كه شب آخر ما

يك شب بي رنگ شده است

اشك

آنچنان

باران خورده ميشوم از اشك

آنچنان كه آتش ميسوزاند

 چشم خسته ام را

  از دود شهر خاكستري

 آنقدر كه انديشه هم وصل نميشود

به انتهاي حكمت

 و كلام مي ماند

در خورده اشكهايي

كه باقي ماند بعد از اين طوفان

مثل تو

 مثل يك سايه غريبم

توي پس كوجه دنيا

رقص شمع سقاخونه ام

توي جشماي قشنگ چشم براهت

اگه جشماتو ببندي

ميسوزم مثال شمعي

 كه نشسته در غريبي

توي سقاخونه  دل

 ميسوزه تا تو بيايي

نكنه كه  دير بيايي

 باد غربت

 بزنه خاموش بشم من

مثل شمعم كه ميسوزم

مثل دردم كه هزارم

اگه پاكم توي جشمات

همه غريبي من

توي اشكيه كه ريخته

 از دو جشمام توي شبها

پير خاموش

شب را بدون چراغ ميشود روشن كرد

 به شرط نگاه  مهربان تو

كه در دلم به آرزوي ان

 هزار وادي

 براي ديدنت

دويده امهراسان

پير خاموشی

از كنار من گذشت

به آرامي

 و يك كلام را زمزمه كرد:

 براي زندگي

 دوباره ميشود

 به شهري نشانه رفت

 تيرآرش را

 كه در كمان او

يك دل

 پر از خون

تپيدني باشد

كوچ

من دگر پيرم

 نمي نوشم شراب

جز به ياقوت لبت

 هرگز نمي گيرم قرار

از ميان شهر كفار

كوچ بايد هر زمان

دين ودل را برده ا ي

 در شهر ايمان الفرار

مستي از من

 جام اميدش شكست

جام دل با ديدنش

بر جان نشست

زائر

زائر تشنه لب  كوي توام

سيرابم كن

من به بن بست نگاهت

 محتاجم

بيمارم كن

  من  كه  محتاج نگاهی پاكم

 به نگاهت محتاجم كن

و به دريايي خود

در تف صحراي كوير

به دل خسته من

 قطره باراني

 نازل كن

من به باران نگاهت  محتاجم

درياب مرا

زير باراني عشق

سيرابم كن

بهار

نمي شه رهات كنم من

مثل صبح روشني تو

 صاف و پاك آبيم من

اگه باروني وزردم

 اگه پاييزيه دردم

همه از رنج بهاره

اگه نزديك بشه فصلم

 به رسيدن وصالت

ميشه غنچه. غنچه

ساقه هاي خشك باغچه

اگه وصلي هست به چشمات

 به همه چشام ميبنده

 به همه راز سكوتو

 گفته بودم

 كه اگه . بياد باز

يه شبي بهار به خوابم

 منو او راضي نمي شيم

مثل يك غريب بمونيم

 بايد از بهارسخن گفت

به بهانه اي  سلام كرد

به بهار به سبزه

به کسی که از کنارم

می ره آروم

مثل کاروان  صبحدم

سكوت

هر قدم به نزديكي رقتن

 يك كلام به عقب نشيني

 هرقدم كه به تو نزديك ميشوم

 يك كلام از من به پايان ميرسد

 در حضور سكوت معنا ميكند

 و در غيبت ناله هايم فراوان تر

از من دور نشو

 كه كلام بسيار

 شكوه هايم قراوان............

سرنوشت

بايد دويد

 بيشتر از هر روز

 و بيرقي از فرياد

 به جنس سكوت

 به آسمان چرخاند

كه فردا هم

خوب روزي  است

و سرنوشت تازه

 با غنچه ميرويد

ترافيك

در ترافيك سنگين درد

 غريبانه

در كوپه هاي قطار زمان

 كارواني از گل ميبرم

 براي كودكاني كه ياسهاي سفيد را

 براي من رديف ميكنند

 به روي خط عابري

 كه از ميان كوچه ها ميگذرد

 و در ميان شهر

 به اسب ابلقي  كه به تاخت مي دود

 به سينه هاي دشت آبي از ستاره

شيهه ميزند

 ترافيك درد را..................

 سكوت ميكنم

هميشه در چراغ قرمزي

كه در چهارراه ماندنم

خراب ميشود

قانون يعني:

 از ذغال آتش

از انگور شراب

از بوسه هاي گرم:

طعم تازه اي به زندگي

قانون:

 نظم تازه اي براي استحاله اي است

 كه در انتهای آن

 دشمنان برادرند

دوستان به دل

 به جان بسته ميشوند

يادش بخير

سنگ ريزه هاي كوچك ساحل

 يادش بخير

 موجهاي سنگين آهي كه از سينه ميزد

 به سنگهاي دلواپسي

يادش بخير آتش بدون دود

 يادش به آب رفت

 در شهر بي نفس

ني زار عاشقانه در فصل گرم شط

بادش بخير

اناري كه ميزدبه شبها ترك

 يادش بخير رطبهاي كال باغ

 نيلوفري كه دزدكي

 به كوچه ميزد سرك

 يادش بخير

 شرابي كه جوش ميزد

 به رگهاي داغ تاك

 نخلهايي كه صد سر

 به سر ويران شد

 به آتشي

 كه از باد جن فرو ريخت

به ني زار عشق ما

يادش بخير

 بوي نمناك آبها

 بوي ماهي هاي زخمي

 مانده در باتلاقها